مقصد شانزدهم در وكالت است و آن عبارت است از نائب كردن شخصى ديگرى را در مال يا حال كه تسلط بر آن دارد در حال حيات در تصرف كردن در آن . و شرط است كه وكالت منجّز باشد و معلق به چيزى نباشد ، مثل قدوم مسافر و طلوع شمس و امثال اينها ، و لكن در صحّت تصرّف بعد از حصول اين شرط متوقّع و صفت مترقّبه اشكال است ، احوط عدم اكتفاء به آن وكالت اول است به اعتبار اشتمال آن بر اذن ، بلكه رعايت اذن جديد بايد نمايد ، بلى جايز است مقيد كردن تسلّط و تصرّف را به زمانى و مكانى و حال و صورتى از صور اگر چه اينها نيز مثل تعليق باشند . و وكالت عقدى است جايز نه لازم ، و از اين جهت است كه هر لفظى كه دلالت بكند بر نائب كردن شخصى را در حال حيات در أمرى از امور مزبوره كفايت مىكند خواه بگويد « تو را وكيل كردم » ، و خواه بگويد : « تو وكيلى » و خواه بگويد « چنين بكن » و مانند اينها ، و اختصاص به اول ندارد ، چنانچه عربيت در آن شرط نيست ، اگر چه اولويت دارد . پس اگر موكّل در هر وقتى از اوقات بخواهد عزل كند جايز است ، و وكيل نيز هرگاه خواسته باشد عزل نمايد خود را از وكالت مىتواند . و باطل مىشود وكالت به موت هر يك از وكيل و موكل ، و همچنين